اگرچه بیهده زیباست شب...در پس هیچ دریچه ای _شعله ی شمعی نمی جنبدعشق به دیاری دیگر کوچیده است !             آرام ،چنان فرونشستن برگ شابلوط در آب زلال    اغلب شب ها خواب آرام و شیرینی دارم، بخصوص اگر با پس زمینه موسیقی_ ترجیحا" کیتارو _ هنگامی که رویای های شبانه ام را دنبال می کنم به خواب رفته باشم .....

غوك بر آب شناور استبا نيروي چسبيدنشبه هيچ."جوسو" پ.ن: دوران کرونا را نصفه نیمه سپری کرده چمچه بالیغی یه شنای دوباره ای کرد بعد دوسال دوباره نوشت! Adblock test (Why?)

...و مصداق این سخن آن است که از شیخ پرسیدند که مرد را در این طریق چه بهتر؟گفت: دولت مادر زاد.گفتند: اگر نبود؟گفت: تنی توانا.گفتند: اگر نبود؟گفت گوشی شنوا،گفتند اگر نبود؟گفت: دلی دانا.گفتند: اگر نبود؟گفت: چشمی بینا.گفتند: اگر نبود؟گفت: مرگ مفاجا ذکر بایزید بسطامی/ تذکرة الأولیاء عطار

Burda çiçekler açmıyor Kuşlar süzülüp uçmuyor Yıldızlar ışık saçmıyor Geçmiyor günler geçmiyor این جا گل ها باز نمی شوند پرندگان روان نمی شوند و به پرواز درنمی آیند ستارگان نوری نمی پراکنند؛ نمی گذ

شمعی رابه شعلهu200f ی شمعی دیگر برافروختن. ـــ یك شامگاه بهاری! "بوُسون" + عشق به طبیعت در بوُسون نیرومندتر از باشوْ است با كیفیتی متفاوت، و این تفاوت از نظر زیباییu200f شناسی است، با آمیزه u200fیی از طعم اخلاقی.

اندوه من اندوه گیل گمش استــ بدان هنگام که به خاک ِ بیشفقت بازآمد ــ.بر گسترهی خاک ِ شبح ناک ماهر انسانی آدم ابوالبشر است.جهان با او آغاز میشودو با او به پایان میرسد.هلالینی از سنگمیان بعد و

آه چه بیرنگ و بینشان که منمکی ببینم مرا چنان که منمگفتی اسرار در میان آورکو میان اندر این میان که منمکی شود این روان من ساکناین چنین ساکن روان که منمبحر من غرقه گشت هم در خویشبوالعجب بحر بیکران که

باقیu200f مانده در شاخه u200fهادر روشنایی پنجره برگu200fهای نورُسته. +همانگونه كه تاریكی همهu200f جا را فرا میu200f گیرد، برگu200fها در سایهu200f ها ناپدید میu200fشوند. تنها روی برگu200fهایی كه در مقابل پنجرهu200f ی اتاق، كه چراغی در آن افروختهu200f اند، درخشش آرام و كوتاهی چون روشنی روز افتاده u200...

میوه بر شاخه شدم سنگپاره در کفِ کودک.طلسمِ معجزتیمگر پناه دهد از گزندِ خویشتنمچنین که دستِ تطاول به خود گشاده

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواندرویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیردو هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماندسکوت سرشار از سخنان ناگفته استاز حرکات ناکردهاعتراف به عشق های نهانو شگفتی ه

اندوههای فراموش شدهاندوههای فراموش شده یک زن پیر(کوله باری از اندوههای کلافه)دیدن یک عکس تا شدهکه سیزده سال ترابه عقب پرتاب میکندآیینهای که به تو میگوید:تو آن کاهی که پرندهایبه منقار میبرداین است زندگی!

مه صبحگاهیراه پر از مردمی بر آمدهاز رویاهای یک نقاش... "یوسا بوسون"

...روزی که یقه از فرط ایمان چرک بودروزی که داگلاس هنوز مایکل نبود، کِرک بودروزی که رفت از یادروزی که ماند در یاد نامجو/دهه شصت +و روزی که دیگر داگلاس ،کرک هم نبود بدرود آخرین بازمانده سلاطین بازیگری!

اعصابت خراب باشد و صاحب خونه بد قلق باشد وآرسنال هم ببازد:((( +دلتم تنگ باشد.

یک شامگاه پاییزیو دیوارتنها شریکِ غم گُساری های من.ایسا *********************شعری از شاملوبرای ایسای شاعر یکی کودک بودن آه!یکی کودک بودن در لحظهی غرشِ آن توپِ آشتیو گردشِ مبهوتِ سیبِ سُرخبر آیینه. یکی کودک بودندر این روزِ دبستانِ بستهو خِشخشِ نخستین برفِ سنگینباربر آدمکِ سردِ باغچه.در این روزِ بیامت...

یك هزار تَلو برگهای پریدهرنگِ خزانی: جوباری تنها!"شیکی" +بسیار گونگی طبیعت و سادگیاش در یك نگاه به چشم میآیند.

مثل اغلب اوقات که فراغتی از کار و دغدغه های روزمره پیدا می کنم به جای اینکه مثلا متمرکز آزمون پیش رو باشم، خودمو با وسوسه ی سیری ناپذیر هایکو خوانی مشغول می کنم ،چند روز گذشته را نیز به رسم

دو یار زیرک و از باده کهن دومنیفراغتی و کتابی و گوشه چمنیمن این مقام به دنیا و آخرت ندهماگر چه در پی ام افتند هر دم انجمنیهر آن که کنج قناعت به گنج دنیا دادفروخت یوسف مصری به کمترین ثمنیبیا که رونق ای

...گاهی سوآل میکنم از خود کهیک کلاغبا آن حضورِ قاطعِ بیتخفیفوقتیصلاتِ ظهربا رنگِ سوگوارِ مُصرّشبر زردیِ برشتهی گندمزاری بال میکشدتا از فرازِ چند سپیدار بگذرد،با آن خروش و خشمچه دارد بگویدبا کوههای پیرکاین عابدانِ خستهی خوابآلوددر نیمروزِ تابستانیتا دیرگاهی آن را با همتکرار کنند؟

در عمقِ پاییز:همسایهام چگونه میگذرانَد، نمیدانم؟"باشوْ" +گاهی یگانه شدن با انسانها راهی آسان تر است!